วันอังคารที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2555
ฉันไม่อาจทน
ถ้าเธอยังสงสัยว่าทำไมเราจึงเลิกกัน
ฉันจะบอก บอกเธอให้เข้าใจ
ว่าเพราะเธอรู้ไหม ก็เพราะใจเธอไม่มั่นคง
ฉันรู้สึก ตั้งแต่วันเขาพบเธอ
ฉันไม่อาจรับ ไม่อาจทนอีกต่อไป
ที่เธอเคยใส่ใจกลายเป็นเย็นชาละเลย
ฉันไม่อาจรับ ไม่อาจทนกับความเฉยเมย
เมื่อเธอไม่คุ้นเคยเราเลยต้องเลิกรา
ถ้าใจเธอรักเขา เราก็ควรจะเลิกกัน
ใช่หรือเปล่า ใช่ไหมที่ฉันทำ
แล้วใยเธอต้องถาม เมื่อเกิดความไม่ไว้ใจ
ในที่สุด ตั้งแต่วันเขาพบเธอ
ฉันไม่อาจรับ ไม่อาจทนอีกต่อไป
เมื่อเธอไม่ใส่ใจแล้วใยจะรักกัน
ฉันไม่อาจรับ ไม่อาจทนอีกสักวัน
อย่าฝืนทนรักกันให้ฉันต้องเจ็บช้ำใจ
ดาวขาดเดือน
มองดูดาว ขาดเดือน เตือนใจเศร้า
ว่าเหมือนเรา ขาดกัน สัมพันธ์สลาย
ไม่มีรัก ขาดสิ้น คู่เคียงกาย
ยืนเดียวดาย ขาดใจ ใกล้ชีพวาย
แม้เมื่อรัก หมดรัก ไร้รักต่อ
แม้ร้องขอ ดวงเดือน อย่าเลือนหาย
แม้อ้อนวอน สุดที่รัก อย่ากลับกลาย
แม้อย่างไร ฟ้ายังไร้ เดือนเคียงดาว
เพียงเธอเอ่ย คำร้าย คำลาจาก
คำที่ยาก ฝืนตน ทนเหน็บหนาว
ที่บาดลึก กลางใจ ทำร้ายราว
กรีดดวงดาว ให้แหลกยับ ดับดวงใจ
ยืนมองฟ้า ไร้เดือน เหมือนทุกครั้ง
ฟ้าก็ยัง มีแสงดาว พราวสุกใส
ค่ำคืนนี้ แม้แสงจันทร์ จะสิ้นไป
แต่หัวใจ จะอยู่ได้ ด้วยแสงดาว